Znaczna część świata przygotowuje się do rozpoczęcia nowego roku ze świeżymi postanowieniami i świętowania z rodziną czy przyjaciółmi. Jednak czy zastanawiałeś się kiedy, dlaczego obchodzimy Nowy Rok 1 stycznia? Po raz pierwszy obchodzono go w tym dniu w roku 45 p.n.e. wg kalendarza juliańskiego.

„W tamtych czasach ówczesny rzymski kalendarz miał tylko 10 miesięcy, więc 1 marca był Nowym Rokiem” – powiedział Michael Hart, komentator i autor radia politycznego, kulturalnego i historycznego.
„[Starożytna] Mezopotamia ustanowiła koncepcję tego święta około 2000 lat przed narodzinami Chrystusa” – dodał Hart. W marcu Babilończycy witali nowy rok po pierwszej wiosennej pełni księżyca.

Nowa data 1 stycznia zaczęła obowiązywać po tym, jak Juliusz Cezar, niedługo gdy został mianowany władcą Rzymu zdecydował, że tradycyjny rzymski kalendarz wymaga poważnych zmian.
Poprzednio używany kalendarz rzymski, który został wprowadzony w VII w. p.n.e. składał się z 12 księżycowych miesięcy liczących 29 lub 30 dni, przez co pełen rok trwał 355 dni.

Przed rokiem 45 p.n.e. kalendarz rzymski borykał się z wieloma problemami, w tym nadużyć ze strony tych, którzy sprawowali nad nim kontrolę. Historycy piszą, że dodawano dni, by ingerować w wybory lub przedłużyć polityczne rządy lidera. Korzystając z porady aleksandryjskiego astronoma Sosigenesa, Cezar zdecydował się zrezygnować z cyklu księżycowego na rzecz obchodzenia roku słonecznego, tak jak robili to Egipcjanie. Zgodnie z kalendarzem juliańskim rok trwał 365 i 1/4 dni, jednak Cezar postanowił dodawać co cztery lata jeden dzień do lutego.

Mimo, że kalendarz juliański był szeroko wykorzystywany, w niektórych krajach nadejście nowego roku następowało we wrześniu lub marcu. W okresie średniowiecza obchody Nowego Roku w dniu 1 stycznia wypadły z praktyki.
„Według niektórych źródeł Nowy Rok obchodzony był także 25 grudnia i 25 marca, ale został przywrócony 1 stycznia przez papieża Grzegorza XIII” – powiedziała historyczka Nicole DeRise.

W latach siedemdziesiątych XVII wieku kościół rzymski dowiedział się o problemie z obliczeniem prawidłowej wartości roku słonecznego przez Caesara i Sosigenesa. Błąd spowodował dodanie do kalendarza siedmiu dni przed 1000 rokiem i 10 dni, które miały zostać dodane do połowy XV wieku – twierdzą historycy. Aby rozwiązać ten problem papież Grzegorz XIII zaproponował wprowadzenie w życie nowego kalendarza. Tak też nastąpiło w 1582 roku.
W kalendarzu gregoriańskim usunięto 10 dni z tego roku, a ponieważ kalendarz juliański miał więcej lat przestępnych niż potrzeba, papież Grzegorz XIII również ustanowił zasadę, że nie uznaje się lat przestępnych wypadających na koniec wieku, z wyjątkiem tych, w których liczba stuleci jest podzielna przez 4.

Europejskie kraje katolickie natychmiast zaakceptowały kalendarz gregoriański, ale protestanckie i prawosławne ziemie oparły się zmianie. Oznaczało to, że niektóre kraje i kolonie, w tym Wielka Brytania do 1752 r. czy Rosja do 1918 r., nadal opierały się na kalendarzu juliańskim.

Od kiedy kalendarz gregoriański wszedł w życie, znaczna część świata uznała, że Nowy Rok zaczyna się 1 stycznia, chociaż wiele kultur obchodzi nadejście nowego roku w różnych terminach. „Każda kultura, czy to starożytna, czy nowoczesna, podtrzymuje obchody Nowego Roku w oparciu o swoje religijne lub tradycyjne przekonania – twierdzi Hart.
„Jednak ponieważ większość wyznań uznaje historyczne narodzenie Jezusa z Nazaretu, a kalendarz gregoriański jest powszechnie akceptowany na całym świecie, 1 stycznia jest datą nastania nowego roku” – kończy Hart.

31.12.2017 08:20